De Noorse kust is lang en grillig, met fjorden die diep het land insnijden. Al sinds de vroege geschiedenis hebben de aanblik en het geluid van de zee een grote aantrekkingskracht gehad op de inwoners, die slechts met moeite konden leven van het land. Geen wonder dat ze tijdens het bewerken van hun lapjes grond hun ogen lieten afdwalen naar de horizon, naar de zee die hen niet alleen meer voedsel kon brengen, maar ook kon leiden naar rijkere gebieden met een beter klimaat.
Wellicht heeft Noorwegen in de prehistorie dappere ontdekkingsreizigers gekend, maar daar zullen we nooit achter komen. Pas sinds de geschreven geschiedenis wordt melding gemaakt van vroege ontdekkingsreizen, maar ook dan wordt weinig verteld over de allereerste tochten naar het onbekende.
De kerk, de enige macht die Europa na de val van het Romeinse Rijk in feite bijeenhield, deed in de Middeleeuwen weinig om mensen te stimuleren in hun drang naar avontuur en ontdekking. Het geografische wereldbeeld was uitsluitend gebaseerd op de bijbel. De kerk stond afwijzend tegenover ontdekkingen die gevestigde geloofsovertuigingen of eeuwenoude dogma’s zouden kunnen weerleggen. Maar in het niet-christelijke Noorwegen hadden de mensen een grote behoefte aan meer grond. Er viel weinig te cultiveren tussen de steile bergen, de fjorden en de ontelbare meren. Hoewel dit zeevarende volk veel kustverkeer kende, kon het niet op zoek naar andere gebieden voordat het vaartuigen had die geschikt waren voor de open zee. Dit probleem werd opgelost met de ontwikkeling van de vikingschepen. Met deze snelle, elegante schepen, die voorzien waren van hoge voorstevens, kon zowel geroeid als gezeild worden. Bovendien konden de bemanningsleden de boten dankzij hun brede, platte bodem het strand of de oever van een rivier op trekken, waardoor ze diep het land in konden dringen. Aldus verlieten de vikingen rond het jaar 800 na Christus hun fjorden op zoek naar land en roofgoed, en ongetwijfeld ook avontuur en roem. Ze behoorden tot de weinige volkeren in de Middeleeuwen die zich buiten hun eigen grondgebied waagden.