Doordat Noorwegen eeuwenlang onder Deens bestuur viel, was er sprake van een beperkte economische bovenklasse. De kenmerkende architectuurgeschiedenis van Noorwegen weerspiegelt de historische ontwikkelingen van dit schaars bevolkte land aan de noordrand van Europa.
Iets meer dan duizend jaar geleden werden de kleine Noorse koninkrijkjes samengevoegd tot één rijk, dat zich kort daarna tot het christendom bekeerde. Hierdoor trad Noorwegen toe tot het culturele domein van Europa, met zijn traditie van stenen bouwwerken. In Trondheim werd de oudste gotische kathedraal van Scandinavië, de Nidaros dom, gebouwd op de begraafplaats van de Heilige Olav. Op allerlei plaatsen in het land verschenen kleinere stenen kerken, gewoonlijk in Romaanse stijl.
Dankzij de grote beschikbaarheid van hoogwaardig timmerhout heeft Noorwegen van oudsher een sterke traditie op het gebied van houtbouw. Tot op vandaag worden de meest interessante nieuwe gebouwen in Noorwegen van hout gemaakt. Dit weerspiegelt de sterke aantrekkingskracht die het materiaal heeft op Noorse ontwerpers en ontwikkelaars.
In de vroege middeleeuwen bouwden vele gemeenschappen in Noord-Europa houten kerken, op palen die in de grond werden ingegraven. In Noorwegen werden deze bouwwerken uiteindelijk verfijnd tot de bijzondere staafkerken die we vandaag de dag kennen. Er zijn 28 goedgeconserveerde staafkerken in het land, terwijl er in de rest van Europa praktisch geen kerken van dit type meer bestaan. Deze religieuze bouwwerken vormen de belangrijkste bijdrage van Noorwegen aan de wereldwijde architectuurgeschiedenis. De staafkerk van Urnes is op de lijst van Werelderfgoederen van de Unesco geplaatst. De algemene lafting-techniek, het bouwen met boomstammen, is in Noorwegen zeer ver ontwikkeld en er was sprake van veel geografische variatie. Traditionele Noorse boerderijen bestonden uit talloze houten gebouwen van diverse afmetingen, die ieder een specifieke functie hadden. In de diverse streken van het land zijn deze gebouwen op verschillende manieren gegroepeerd. Noorwegen heeft een lange kustlijn, die wordt beschermd door rotsige eilanden en scheren.
De vissersgemeenschappen die in de middeleeuwen langs de kust ontstonden, ontwikkelden een andere kenmerkende vorm van houtbouw. De kade Bryggen in Bergen, bijvoorbeeld, bestaat uit een rij smalle houten gebouwen die de kade flankeren. Deze bouwwijze stamt van de Duitse hanzeaten, die deze plek gebruikten als uitvalsbasis voor hun locale activiteiten. In de 17e eeuw stichtte de (Deense) koning enkele nieuwe steden in Noorwegen. Twee ervan, Kongsberg en Røros, werden gesticht ter ondersteuning van de mijnbouwactiviteiten. Kongsberg kreeg een ambitieuze kerk in barokstijl, terwijl in Røros nog de charmante, lage houten gebouwen te zien zijn. Zowel de gehele binnenstad van Røros als de kade Bryggen is op de lijst van Werelderfgoederen geplaatst.
Belangrijke architectuurbewegingen elders in de wereld bereikten Noorwegen in veel gevallen pas in een laat stadium en hebben daarom slechts een beperkte invloed op de Noorse stijl van bouwen gehad. Op sommige plaatsen hebben ze evenwel hun sporen achtergelaten, zoals bij de door de barok geïnspireerde baronie Rosendal, met uitzicht over de Kvinnheradfjord en het houten landhuis Damsgård in Bergen, in rococostijl.
De unie van Noorwegen met Denemarken werd in 1814 ontbonden, waarna Oslo (dat destijds Christiania heette) de hoofdstad werd. Architect Christian H. Grosch ontwierp de oudste gedeelten van de universiteit van Oslo, de beurs van Oslo, de voormalige centrale bank van Noorwegen en talloze andere gebouwen in de hoofdstad, evenals bijna 70 kerken in de rest van het land. De industrialisatie in het midden van de 19e eeuw leidde tot een bevolkingstoename, vooral in Oslo.
Aan het begin van de 20e eeuw putten de Noorse architecten inspiratie uit populaire stijlconcepten in een poging een nationale architectuur te creëren. Toen de stad Ålesund in 1904 afbrandde, werd deze in hoog tempo herbouwd in Art Nouveau-stijl (Jugendstil).
Hoewel de jaren 1930, toen het functionalisme de boventoon voerde, een belangrijke periode voor de Noorse architectuur vormen, hebben Noorse architecten echter pas in de afgelopen decennia werkelijk internationale faam verworven.