Archeologische monumenten vormen de oudste sporen van menselijke activiteit. De resten van een nederzetting op het eiland Magerøy in Finnmark, die dateren van ca. 12.000 jaar geleden, vormen de oudste vondst die in Noorwegen is gedaan. Pas in 1905 werd een wet ingevoerd waardoor archeologische monumenten beschermd worden. Deze wet is in de loop der jaren aangepast, in antwoord op de veranderingen in de maatschappij en de verbeteringen in het kennisniveau ten aanzien van de diverse soorten monumenten en locaties. De Wet op het Cultureel Erfgoed beschermt alle archeologische en architectonische monumenten en locaties die van vóór 1537 dateren. Ook gebouwen van vóór 1649 worden door deze wet beschermd.
Vandaag de dag is het Noorse beleid erop gericht een representatieve selectie archeologische monumenten en locaties uit diverse tijdperken en van een reeks kenmerkende typen te beschermen en te bewaren.
Tot de archeologische monumenten in Noorwegen behoren ook de vindplaatsen van prehistorische rotstekeningen. De Scandinavische rotstekeningen vormen een belangrijk onderdeel van het culturele werelderfgoed.
Het Directoraat voor Cultureel erfgoed heeft een programma geïntroduceerd voor het behoud van de Noorse rotstekeningen.
Noorwegen kent ook bijna 90 locaties met ruïnes van middeleeuwse gebouwen. De meeste hiervan zijn kerken, maar er zijn ook overblijfselen van kloosters, kastelen en forten. Het Directoraat voor Cultureel Erfgoed heeft onlangs een programma opgesteld voor de bescherming van deze ruïnes.